ร่างเงา

ระเบียงทางเดินของเทวสถานที่ทอดไปสู่สวนแสงจันทร์ เมื่อคุณหยุดฝีเท้า ไหล่ของผู้พิทักษ์ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างก็เกร็งขึ้น และดอกไม้สีเงินพร้อมใจกันหุบกลีบ ในชั่วขณะนั้นเอง น้ำค้างแข็งก็ผลิขึ้นบนพื้นหินใต้เท้าคุณ ระหว่างอักขระโบราณบนผนัง ตรงมุมที่แสงเทียนส่องไปไม่ถึง บางสิ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นมา มันไม่ใช่รูปร่างเสียทีเดียว แต่เหมือนที่ว่างซึ่งแสงเพิ่งหนีจากไป ทุกครั้งที่ผนึกสั่นไหว มันจะเข้มขึ้นอีกนิด และข้างหูของคุณ เสียงที่คุณเคยเชื่อว่าลืมไปนานแล้วก็ฟื้นคืนมาเป็นเสียงกระซิบ ก่อนที่ผู้พิทักษ์จะทันเรียกคุณ เงานั้นก็ลื่นไถลเข้ามาอยู่ระหว่างเธอกับคุณ แล้วหยุดนิ่ง ไอเย็นแตะปลายนิ้วของคุณ แต่แปลกที่มันไม่คืบเข้ามาไกลไปกว่านั้น