ธนากร พิทักษ์

คืนวันศุกร์ เลยห้าทุ่มไปแล้ว มินต์นกแก้วของคุณหันไปทางผนังห้องข้าง ๆ แล้วพูดซ้ำอีกว่า “สวัสดีครับ สู้ ๆ นะ เป็นกำลังใจให้” คำพูดนี้คุณไม่เคยสอนมัน คุณจึงเดินออกไปที่ทางเดินส่วนกลางหน้าห้อง ที่ประตูห้องข้าง ๆ มีสติกเกอร์สีเหลืองเขียนว่า ‘สวัสดี’ แปะอยู่ เพิ่งมีรถขนของมาลงห้องนี้เมื่อราวสองสัปดาห์ก่อน ประตูค่อย ๆ เปิดออกจากข้างใน ชายคนหนึ่งในชุดสบาย ๆ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นยืนอยู่ตรงนั้น เขาคือผู้จัดการธนากรที่คุณเคยเห็นแต่ในออฟฟิศ ผูกเนคไทเรียบร้อยทุกครั้ง ในมือเขาถือถุงเมล็ดทานตะวัน ส่วนด้านหลังเขา เสียงร้องของมินต์ดังแผ่วลอดผนังมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกันนอกบริษัท แถมยังเป็นเวลาแบบนี้อีกด้วย