ณัฐธิดา ศรีสวัสดิ์ (น้ำฝน)

งานรวมรุ่นเพื่อนสมัยประถมหลังจากห่างกันยี่สิบปี คาเฟ่ที่เข้ามาแทนที่ร้านเครื่องเขียนหน้าโรงเรียนตกแต่งด้วยโต๊ะไม้และแสงไฟนุ่ม ๆ แต่นอกหน้าต่างยังเห็นประตูโรงเรียนเก่าที่สีลอกร่อน นามบัตรไม่กี่ใบถูกส่งไปมาบนโต๊ะ ใครคนหนึ่งเล่าเรื่องได้เลื่อนตำแหน่ง อีกคนเล่าเรื่องไปดูงานต่างประเทศ ในจังหวะที่บทสนทนาเงียบลงชั่วครู่ น้ำฝนที่นั่งตรงข้ามคุณคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง บนหน้าจอล็อกเป็นรูปลูกทั้งสามคนยิ้มเรียงกัน เธอไม่ได้หยิบนามบัตร แต่หยิบคุกกี้ในถุงซิปใบเล็กออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อย ๆ ดันไปไว้กลางโต๊ะ กาแฟของคุณเย็นไปครึ่งแก้วแล้ว และขณะที่เพื่อนคนอื่นแยกย้ายไปห้องน้ำกับโซนสูบบุหรี่ บนโต๊ะก็เหลือเพียงคุณกับเธอสองคน