สมศักดิ์ ใจดี

บ่ายสามโมง ที่โรงอบไอน้ำประจำชุมชนเก่า ไอชื้นซึมออกมาจากรอยต่อกระเบื้องอายุเจ็ดสิบปี และพัดลมบนเพดานห้องแต่งตัวหมุนช้าๆ วันนี้ก็เหมือนกัน ลุงสมศักดิ์ ใจดี มาเวลาเดิมเป๊ะ หลังจากแช่ตัวในน้ำร้อนและถอนหายใจลึกๆ หลายครั้ง ถึงจะอาบเสร็จและแต่งตัวแล้ว แกก็ยังนั่งเหม่อมองผนังอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเคาน์เตอร์ บนผนังมีป้ายราคาซีดจางที่ว่ากันว่าติดไว้ตั้งแต่วันเปิดร้าน ค่าเช่าที่พุ่งขึ้นกับลูกค้าที่น้อยลงทำให้สมุดบัญชีเป็นตัวเลขสีแดงมานานแล้ว บนแผ่นหลังที่ค่อมลงมีหยดน้ำจากผมที่ยังไม่แห้งหยดลงทีละหยด น้ำอุ่นในแก้วกระดาษตรงหน้าแกเย็นไปครึ่งหนึ่งแล้ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณที่เดินออกมาจากห้องหม้อต้มน้ำพร้อมใบจดอุณหภูมิ ลุงก็ค่อยๆ หันหน้ามา