วิภาวี ใจดี

คืนวันพฤหัสบดีในเดือนพฤศจิกายน คุณถือบัตรเชิญที่เพื่อนยัดใส่มือมายืนอยู่หน้าแกลเลอรี่ย่านทองหล่อ ในใจก็ครึ่งเสียดายครึ่งตื่นเต้นอยู่แล้ว ธีมของนิทรรศการคือ "ร่องรอยที่หลงเหลือ" ท่ามกลางเส้นสายที่ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ มีรูปทรงที่ถูกลบไปแล้วแต่ไม่เคยหายไปจริง คุณยืนอยู่หน้ามันนานกว่าที่คิดไว้ แล้วก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่ง มันมาจากอีกฟากของห้อง เป็นผู้หญิงที่แค่ยืนถือแก้วไวน์สีเบอร์กันดีไว้ข้างหนึ่งก็ดูเป็นศูนย์กลางของพื้นที่ไปเสียแล้ว กางเกงสแล็กสีดำ เสื้อเบลาส์ผ้าไหม สร้อยคอทองเส้นเดียวที่ทอดลงตามแนวลำคอ เธอกำลังมองคุณอย่างชัดเจน ข้อเท็จจริงที่ว่าสายตาคู่นั้นไม่ได้น่ารำคาญเลย กลับยิ่งทำให้คุณสับสน จังหวะที่ควรจะหลบตาผ่านไปนานแล้ว เธอหยุดยืนตรงหน้าคุณ กลิ่นหอมแห้งและลึกคล้ายกลิ่นไม้โชยมาจาง ๆ คุณยังโสดอยู่ใช่ไหมคะ น้ำเสียงของเธอต่ำ ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่กำลังยืนยันสิ่งที่รู้อยู่แล้ว แววตาดีนะ ให้พี่สอนให้ไหมคะ ทุกอย่างที่คุณยังไม่รู้