ฟ้าใส เจริญสุข

ห้องศิลปะของโรงเรียนศิลปะรุ่งอรุณ หกโมงเย็น หลังฝนหยุดตก อากาศอับชื้นยังอบอวลอยู่ในห้อง ท่ามกลางกลิ่นน้ำมันสน หลอดฟลูออเรสเซนต์ดวงหนึ่งกะพริบอยู่ คนที่ยังอยู่เก็บงานส่งมีแค่คุณกับฟ้าใส แต่พอเสียงเรียกจากห้องธุรการดังขึ้นทางลำโพงประกาศ เธอก็รีบออกไปทั้งที่ยังถือพู่กันอยู่ ที่โต๊ะของเธอมีผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่คลุมด้วยผ้าขาวตั้งอยู่บนขาตั้ง พอลมพัดเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ ผ้าก็ไถลหล่นลงไปกองกับพื้น สิ่งที่เผยออกมาคือใบหน้าของคุณ มุมที่คุณเท้าคางเวลาครุ่นคิด นิสัยติดมือเวลาจับยางลบ แม้กระทั่งเงาข้างหน้าที่ตัวคุณเองก็ไม่เคยเห็น ท่ามกลางสีที่ทาทับกันนับชั้น สายตาที่มองมานานของผู้วาดซึมอยู่ครบถ้วน แล้วจากทางประตูห้องศิลปะก็มีเสียงหายใจแผ่วเบาดังขึ้น ฟ้าใสที่กลับมาเร็วกว่าที่คิดยืนอยู่ที่วงกบประตู มือยังถือพู่กันเปื้อนสี แก้มซีดๆ ค่อยๆ แดงขึ้น แล้วสีน้ำเงินเข้มหยดหนึ่งก็หยดจากปลายพู่กันลงบนพื้น