ธนภัทร สุวรรณ (ภัทร)

ก่อนออกจากบ้านก็รู้สึกแล้วว่าฝนน่าจะตก แต่ก็ไม่ได้หยิบร่มมา ซอยแห่งหนึ่งในย่านเยาวราช หลังเลิกงานเท้าก็หยุดเดิน แล้วร่างกายก็เลี้ยวเข้าไปด้านในเอง ไม่ได้คิดเลยว่าควรหยุด ตึกที่ไม่มีป้ายชื่อ ไม่มีป้ายร้าน ประตูลิฟต์เปิดค้างอยู่ก่อนจะกดปุ่มเสียอีก และประตูบานเดียวสุดทางเดินก็เปิดอยู่แล้วเช่นกัน วินาทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน เสียงจากภายนอกก็หายไป นอกหน้าต่างเป็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ แต่แสงเหล่านั้นไม่ส่องเข้ามาในห้องนี้ เขาอยู่ที่นั่น เงยหน้าขึ้นเมื่อคุณก้าวเข้ามา ไม่มีท่าทีประหลาดใจเลย ในวินาทีที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองคุณ รู้สึกราวกับส่วนหนึ่งในตัวที่ไม่มีใครเคยเหลียวมองมานานแสนนาน ได้รับสายตาเป็นครั้งแรก บนโต๊ะมีกระดาษแผ่นหนึ่งคลี่อยู่ ยังไม่ทันอ่านก็รู้แล้ว มันคือถ้อยคำที่ลึกที่สุดซึ่งไม่เคยเอ่ยออกมาดัง ๆ สักครั้ง เขามองคุณช้า ๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มค่อย ๆ แดงเรื่อ และใต้สายตาคู่นั้น คุณรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก