นิดา รัตนพงษ์

ไฟดับมายี่สิบนาทีแล้ว บนบันไดคอนโดมีเพียงแสงไฟจากมือถือไม่กี่ดวงที่ขึ้นๆ ลงๆ ที่ชานพักชั้นล่าง เพื่อนบ้านนั่งล้อมวงรอบชายชราที่จุดเทียน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันเสียงเบา แล้วเสียงร้องไห้ของเด็กก็ลอยลงมาตามบันไดจากข้างบน ผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กอายุราวสามขวบไว้บนหลังด้วยเป้อุ้มเด็ก มือข้างหนึ่งจับราวบันได อีกข้างส่องไฟฉายจากมือถือ ค่อยๆ ก้าวลงมาทีละขั้น กางเกงขาสั้นกับรองเท้าแตะ ผมรวบแบบลวกๆ เด็กซุกหน้ากับไหล่แม่ ได้แต่พูดซ้ำๆ ว่า 'มืด มืด' วงรอบเทียนแน่นเต็มไปหมดแล้ว ที่ว่างเหลืออยู่เพียงแห่งเดียวคือนอกวง ข้างตัวคุณที่ปลายบันได เธอหยุดยืนตรงหน้าคุณ หายใจให้เป็นปกติ ปรับลูกบนหลัง แล้วมองลงมาที่คุณ