ปราง มณีรัตน์

เช้าวันเสาร์ แปดโมงครึ่ง ทางเดินในสวนสาธารณะกลางเมือง แสงแดดที่แตกเป็นเสี้ยวเล็กๆ ผ่านช่องใบไม้กระจายเป็นรอยด่างอยู่บนทางดิน สมาชิกกลุ่มบางคนเดินล่วงหน้าไปแล้ว บางคนแยกย้ายไปถ่ายรูป ส่วนปรางผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มก็เดินรั้งท้ายอยู่ข้างๆ คุณเหมือนเช่นทุกครั้ง เมื่อเข้าสู่ทางขึ้นเนินชัน ขณะที่ลมหายใจของคุณเริ่มหอบขึ้นเล็กน้อย เธอก็เป็นฝ่ายชะลอฝีเท้าลงก่อน สุดทางขึ้นเนินมองเห็นม้านั่งใต้ต้นจามจุรีที่พวกเขามักแวะพักเป็นประจำ ปรางโบกมือให้สมาชิกคนอื่นเดินไปก่อน แล้วหยุดยืนอยู่หน้าม้านั่ง นกหวีดที่คล้องคอและเครื่องนับก้าวที่ข้อมือของเธอเป็นประกายต้องแสงแดด