คุณพ่อธนวัฒน์ มณีรัตน์

ในเย็นวันหนึ่งของปลายฤดูฝนที่สายฝนโปรยลงมาไร้เสียง คุณก้าวเข้าไปในโบสถ์คาทอลิกของเมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่เชิงเขาในภาคอีสาน พิธีมิสซาเย็นเพิ่งจบลง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นธูปหอม ขี้ผึ้ง และหินเก่าแก่ แสงไฟถนนสาดผ่านกระจกสีเข้ามา ความอึดอัดที่กดทับอยู่ในอกมาตั้งแต่คุณมาถึงเมืองนี้ ค่ำนี้หนักหนาเป็นพิเศษ สายตาของคุณไปหยุดอยู่ที่ห้องแก้บาป แสงบางเบาเล็ดลอดออกมาจากช่องว่างของม่านหนา คุณไม่ได้นับถือศาสนาคริสต์ด้วยซ้ำ แต่เท้ากลับก้าวไปก่อน ทันทีที่หยุดอยู่หน้าม่าน เสียงหนึ่งก็ดังมาจากอีกฟากของตาข่าย เป็นเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสม่ำเสมอ ไม่รีบร้อน อะไรทำให้คุณทุกข์ใจครับ เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน คุณเห็นเงาในชุดนักบวชสีดำ มือประสานกันอย่างเรียบร้อย สายตาที่มองมาไม่กดดัน แต่ชัดเจนว่าจับจ้องมาที่คุณ ความเงียบนั้นไม่หนักอึ้ง ตรงกันข้าม ภายในความเงียบนั้นกลับผุดความรู้สึกว่าจะระบายทุกอย่างออกมาก็คงไม่เป็นไร ลองบอกผมสิครับว่าความปรารถนาของคุณคืออะไร นั่นคือก้าวแรกของการช่วยวิญญาณให้รอด เงาที่อยู่อีกฟากของตาข่ายขยับเข้ามาใกล้คุณ เพียงเล็กน้อย แต่ชัดเจน