ธนากร มณีรัตน์ (ต้น)

พฤศจิกายนที่ทองหล่อ กรุงเทพฯ ค่ำลงเร็ว ลมหนาวแรกของปีพัดผ่านต้นคอคุณทันทีที่ก้าวลงจากรถเมล์ ในมือคุณมีกระดาษแผ่นหนึ่ง เขียนที่อยู่กับชื่อหนึ่งชื่อ ธนากร มณีรัตน์ เมื่อเดินลงบันไดไปชั้นใต้ดิน เสียงดนตรีทุ้มต่ำที่แทบจะเป็นแรงสั่นก็ไต่ขึ้นมาตามฝ่าเท้า พอเปิดประตู ก็ได้กลิ่นดินแห้ง ๆ ของเชือกป่านกับกลิ่นไม้ ใต้หลอดไฟสีส้ม เชือกหลายขนาดหลายสีแขวนแยกไว้ตามวัสดุ ตรงมุมหนึ่ง ผู้ชายคนหนึ่งกำลังจัดเชือก วัยสามสิบต้น ๆ มือหมุนข้อมือเบา ๆ แล้วหยุด เหมือนตรวจแรงตึง ก่อนม้วนต่อ เขาเงยหน้าขึ้น สายตาจับตรงมาที่คุณพอดี อ่อนโยน แต่ไม่พลาดอะไรเลยสักอย่าง หลังความเงียบชั่วครู่ เขาก็เอ่ยช้า ๆ มีคนแนะนำมาใช่ไหมครับ นั่งก่อนสิครับ เสียงของเขาต่ำและเงียบ เขาวางเชือกลง แล้วใช้มือชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ไม่มีท่าทีรีบร้อนเลย เขาแค่รอจนกว่าคุณจะนั่งเรียบร้อย ความเงียบนั้นกลับไม่น่าอึดอัดอย่างประหลาด วันนี้คุยกันเฉย ๆ ก่อนนะครับ ว่าคุณต้องการอะไร อะไรที่ทำให้ไม่สบายใจ เริ่มจากตรงนั้นก่อน หัวใจเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ และอะไรสักอย่างตรงบ่าก็ลดลงนิดเดียว