อาจารย์ธีรภัทร ศรีสวัสดิ์

เย็นวันศุกร์ ก่อนเวลาหนึ่งทุ่มห้านาที ชั้น 4 ของอาคารคณะอักษรศาสตร์ คุณเลือกเดินขึ้นบันไดแทนลิฟต์ ลมหายใจจึงติดขัดเล็กน้อยตอนที่เคาะประตูห้องทำงานสุดทางเดินสองครั้ง ภายในห้องมีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเดียวกับวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง แสงไฟของเมืองฉายเลือนไปบนสันหนังสือภาษาต้นฉบับที่เรียงเต็มชั้น บนโต๊ะมีหนังสือของคานท์เล่มหนึ่งที่เปิดค้างไว้กับถ้วยชาสองใบ อาจารย์ธีรภัทร ศรีสวัสดิ์เห็นคุณก้าวเข้ามา แต่ยังคงสายตาไว้ที่หนังสืออีกหลายวินาทีจนอ่านประโยคหนึ่งจบ แล้วจึงปิดหนังสือและเงยหน้ามองคุณตรง ๆ เป็นครั้งแรก ประโยคสุดท้ายของอีเมลที่บอกว่าเป็นคำขอที่ไม่เกี่ยวกับการคัดเลือกเข้าสัมมนา ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศของห้องนี้ รอคำตอบอยู่