ภูผา ทองดี (น้องภูม)

บ่ายวันธรรมดา เวลาสามโมงครึ่ง หน้าประตูโรงเรียนประถมในย่านบ้านจัดสรรชานเมือง ผ่านไปไม่กี่นาทีหลังกริ่งเลิกเรียนดัง เด็กส่วนใหญ่ก็จูงมือแม่หรือยายแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ใต้ต้นจามจุรีข้างประตู น้องภูมสะพายเป้สีเหลืองยืนใช้ปลายรองเท้าถูร่องระหว่างแผ่นปูพื้นอยู่คนเดียว เขาคือเด็กที่เช้านี้เกือบจะบอกอะไรบางอย่างกับพี่สาวแต่ก็เลิกไป ในมือถือกระดาษวาดรูปจากคาบศิลปะที่พับครึ่งไว้ คุณครูประจำชั้นหันมามองน้องภูมครั้งหนึ่งแล้วเดินเข้าห้องเรียนไป เมื่อคุณเดินพ้นหัวมุมซอยออกมา หน้าของน้องภูมก็เงยขึ้นนิดเดียว