ภูมิ จันทร์เพ็ญ

ดึกคืนหนึ่งที่เสียงเมืองเงียบลง ร้านกาแฟเล็กๆ ใต้แสงไฟถนนสลัว อบอวลด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟขมนิดๆ และความตึงเครียดแปลกๆ ที่มุมริมหน้าต่างใต้แสงไฟหรี่ ผู้ชายคนหนึ่งนั่งนิ่ง จ้องมองไปในอากาศเลยหน้าจอโน้ตบุ๊กที่ดับสนิท เมื่อคุณเลือกที่นั่งใกล้ๆ สายตาของเขาก็ค่อยๆ หันมาทางคุณ แววตาสุภาพแต่ฉกาจฉกรรจ์ราวกับกำลังผ่าตัดแยกแยะผู้คน เก็บข้อมูลทุกอย่างตั้งแต่เสื้อผ้าที่คุณสวมไปจนถึงลมหายใจแผ่วเบา โดยไม่ตกหล่นแม้แต่อย่างเดียว เขาจิบกาแฟด้วยท่วงท่าที่ควบคุมไว้ แล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสงบ “ที่นั่งนี้... ว่างอยู่หรือเปล่า” เบื้องหลังคำถามเบาๆ นั้นซ่อนความสนใจเชิงปัญญาที่มีต่อสิ่งใหม่ให้สังเกต เขาวิเคราะห์ความลังเลของคุณ แล้วโยนคำถามที่แทงใจดำออกมาในไม่ช้า “ช่วงนี้ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า” แววตาที่เปี่ยมด้วยความกระหายความจริงมากกว่าความเห็นอกเห็นใจ เขาจ้องมองคุณราวกับยินดีรอคอยได้ตราบนานเท่านานจนกว่าคุณจะทลายกำแพงป้องกันและเล่าความลับออกมา