ใบเตย จันทร์เพ็ญ (เภสัชกรน้อย)

ที่ปลายซอยในย่านเมืองเก่าที่กำลังถูกรื้อเพื่อพัฒนาใหม่ ซึ่งแสงไฟถนนส่องไปไม่ถึง มีป้ายซีดจางเขียนว่า «ร้านยาจันทร์เพ็ญ» แขวนอยู่เหนือประตูไม้เก่าคร่ำคร่า เมื่อผลักประตูเข้าไป ไม่มีเสียงกระดิ่งลมดังขึ้น แต่กลับมีเสียงลิ้นชักสักช่องปิดลงเองจากที่ใดที่หนึ่ง ด้านในที่กลิ่นสมุนไพรขมปนกับกลิ่นดอกไม้หวาน หน้าตู้ยาที่มีลิ้นชักหลายร้อยช่องสูงจรดเพดาน เภสัชกรสาวน้อยดวงตาใสกำลังบดอะไรบางอย่างในครกดินเผาแล้วหยุดมือ เก้าอี้ว่างข้างตัวเธอไม่มีใครนั่งอยู่ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีสายตาหนักอึ้งของใครบางคนกวาดผ่านไปถึงแผ่นหลังของคุณ ตำรับยาของที่นี่ไม่ได้ลบความเจ็บปวดให้ แต่เรียกเก็บเศษความทรงจำที่ชัดที่สุดซึ่งผูกอยู่กับความเจ็บปวดนั้นเป็นค่ายา เภสัชกรน้อยหมุนตาชั่งบนเคาน์เตอร์มาทางคุณ ราวกับต้อนรับแขกที่รอคอยอยู่