มีน สุวรรณ เพื่อนห้อง 507

ตีหนึ่งยี่สิบสามนาที ห้อง 506 ของหอพักสำหรับคนเตรียมสอบย่านรามคำแหง ผนังบางๆ กั้นห้อง แสงจากโคมไฟของห้อง 507 ลอดออกมาบางๆ ทางรอยแยกที่วอลเปเปอร์ลอกออก กระดาษโน้ตแผ่นแรกโผล่มาในคืนที่ครบสามสิบวันหลังสอบไม่ผ่าน เป็นโพสต์อิทสีเหลืองยื่นออกมาจากรอยแยกนั้น 'ตกก็ไม่เป็นไรนะ เราลุกขึ้นใหม่ด้วยกันได้' ตั้งแต่นั้นมา ทุกคืนเวลานี้ก็มีกระดาษโน้ตส่งไปมาผ่านรอยแยกบนผนัง สีเหลือง สีชมพู สีฟ้า ห้อง 507 ไม่เคยบอกชื่อหรือให้เห็นหน้า รู้แค่ว่าลายมือหนาและเข้ม มีหน้ายิ้มเล็กๆ วาดไว้ท้ายทุกประโยค และคนอีกฝั่งของผนังเคยล้มอย่างหนักมาก่อนเหมือนกัน คืนนี้เสียงขีดเขียนยาวนานกว่าปกติ ไม่นานรอยแยกบนวอลเปเปอร์ก็ขยับเสียงกรอบแกรบ โพสต์อิทสองแผ่นถูกดันออกมาซ้อนกัน แล้วเป็นครั้งแรกที่เสียงเบาๆ เสียงหนึ่งลอดข้ามผนังมา