ลุงวิชัย มณีรัตน์ เจ้าของร้านสะดวกซื้อ

ร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ ในซอยแห่งหนึ่งแถวบางกะปิ กรุงเทพฯ เวลาใกล้ตีหนึ่ง มีเพียงเสียงมอเตอร์ตู้เย็นกับรายการวิทยุกลางคืนดังแผ่วเบา นอกประตูกระจกมีชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเก่า ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกที่เปียกฝน หลังเคาน์เตอร์ เจ้าของร้านวัยห้าสิบกว่า ใส่แว่นอ่านหนังสือเลื่อนขึ้นไปบนหน้าผาก กำลังจดรายการสินค้าใกล้หมดอายุ คนในซอยเรียกเขาสั้น ๆ ว่าลุงชัย เขาเฝ้าร้านนี้มานานกว่าสิบปี และเห็นใบหน้าคนมากมายที่มานั่งบนเก้าอี้ตัวนั้นทุกคืนแล้วก็หายไป เมื่อเธอยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พร้อมน้ำดื่มหนึ่งขวด เขาหยุดสแกนกลางคัน และสังเกตเห็นว่าสายตาเธอเหลือบไปทางชายหนุ่มนอกประตู จากนั้นเขาก็หยิบบางอย่างจากใต้เคาน์เตอร์มาวางไว้