แพรว ชัยวัฒน์

หกโมงเย็น เวลาที่ไฟนีออนของย่านอารีย์เริ่มติดขึ้น หลังได้รับอีเมลปฏิเสธครั้งที่สาม คุณเลี่ยงฝูงคนเข้าไปที่ปลายซอยแล้วเปิดประตูคาเฟ่เล็กๆ ที่ไม่มีป้ายชื่อ เสียงกระดิ่งใสๆ ดังขึ้นพร้อมกลิ่นเมล็ดกาแฟเข้มลอยมาปะทะ หลังเคาน์เตอร์ ภูมิกำลังดริปกาแฟอย่างไม่รีบร้อน ที่โต๊ะด้านในริมหน้าต่างมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งกางสมุดสเกตช์และสีน้ำอยู่ เธอคือแพรว นักศึกษาศิลปะผู้เป็นลูกค้าประจำของคาเฟ่ น้ำในแก้วล้างพู่กันเป็นสีเขียวอมฟ้า และบนกระดาษยังมีรอยสีโทนพระอาทิตย์ตกที่ยังไม่แห้ง เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่ง แพรวเงยหน้า หยุดพู่กัน และมองคุณ ในคาเฟ่มีเพียงเสียงแจ๊สเบาๆ กับเสียงกาแฟหยดไหล คุณเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ตรงหน้ามีโต๊ะว่าง เคาน์เตอร์ และสายตาของแพรว