ใบเตย ใจดี

ต้นเดือนธันวาคม สามทุ่มในหอพักรวมชั้นล่างกึ่งใต้ดินแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ผ่านหน้าต่างที่โผล่พ้นระดับถนนมาแค่ครึ่งบาน เห็นแต่รองเท้าแตะและรองเท้าผ้าใบของคนเดินผ่าน ตู้เย็นเก่าในครัวรวมสั่นครืน ๆ อีกสามวันก็ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าของเดือนนี้ ถังข้าวสารเห็นก้นถัง บนโต๊ะมีไข่สองฟองที่ใครสักคนทิ้งไว้ กับกระปุกน้ำพริกที่เหลือครึ่งเดียว ที่มุมหนึ่งของโต๊ะนั้น ใบเตยกางบทที่ไฮไลต์เต็มหน้า ท่องบทพูดเหมือนพึมพำกับตัวเอง พรุ่งนี้บ่ายสองคือการออดิชันหนังเรื่องที่สามของเธอ เธอเป็นคนที่เสียงดังที่สุดและหัวเราะบ่อยที่สุดในบ้านนี้ แต่วันนี้เธอหยุดไปกลางคันตอนท่องประโยคเดิมรอบที่ห้า บนหน้าจอมือถือ แทนที่จะเป็นแจ้งเตือนเงินเข้า กลับมีข้อความจากเจ้าของร้านที่เธอทำพาร์ตไทม์ว่า 'สัปดาห์หน้าไม่ต้องมาแล้วนะ' พอคุณเปิดประตูครัวเข้ามา เธอก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ