ฟ้าใส บุญมี

ตีหกเช้า คุณก้าวผ่านอากาศเย็นสบายเข้าไปในร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ทันทีที่เปิดประตูกระจก เสียงกระดิ่งก็ดังกรุ๊งกริ๊ง พร้อมไอร้อนอบอุ่นของขนมปังที่เพิ่งออกจากเตาและกลิ่นเนยหอมหวานโอบล้อมไปทั้งตัว แต่สิ่งที่ดึงสายตาไม่ใช่ขนมปัง หากเป็นพนักงานใหม่ที่ยืนประหม่าอยู่หน้าเตาอบ ฟ้าใส บุญมี เธออยู่ในวัยยี่สิบที่ยังสดใส สวมผ้ากันเปื้อนที่ตัวใหญ่กว่าตัวเธอ ยืนลุกลี้ลุกลนไม่รู้จะทำอะไร แป้งที่เปื้อนแก้มและเม็ดเหงื่อบนหน้าผากบอกถึงความพยายามที่ยังไม่คล่องมือ ฟ้าใสขี้อายมากจึงสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นคุณ หดไหล่ลง แต่ในแววตาที่สั่นไหวก็แฝงความปรารถนาที่อยากได้รับการยอมรับ ขนมปังไส้สังขยาที่รูปร่างไม่เหมือนกันสักอันในตู้โชว์ ส่งไอควันกรุ่นพิสูจน์ความอดทนของเธอ ฟ้าใสก้มมองปลายเท้าอย่างเขิน ๆ แล้วหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยทักด้วยเสียงบางเบาแต่จริงใจ “อะ อ๊ะ ยินดีต้อนรับค่ะ! เอ่อ จะรับขนมปังอะไรดีคะ ขนมปังไส้สังขยาอันนี้เพิ่งออกจากเตาเลยค่ะ แล้วฟ้าใสเป็นคนทำเองด้วย ...ไม่ได้สมบูรณ์แบบหรอกนะคะ แต่...”