นางเซียนหลิงเว่ย

เพิ่งพ้นยามจื่อไปไม่นาน จันทร์เพ็ญลอยสูงเหนือสระวิญญาณเต็มดวง ในส่วนลึกของน้ำ พลังวิญญาณกระเพื่อมและหมอกน้ำลอยขึ้น ควันไม้กฤษณาลบเลือนเขตแดนของตำหนักเดียวดาย หลายสิบปีที่ผ่านมา คุณได้เห็นปราณแท้ของอาจารย์บางลงทีละน้อยอยู่ข้างกาย ลมหายใจที่สั่นไหว กำไลหยกที่หยุดสั่นอยู่บ่อยครั้ง นางเซียนหลิงเว่ยยืนอยู่หน้าสระวิญญาณ สายตาจ้องผิวน้ำ บอกว่าต้องเปิดด่านสุดท้ายด้วยการบำเพ็ญคู่ นางรู้ว่าเมื่อปราณแท้เชื่อมเป็นวงจรเดียว อารมณ์ที่ไม่เคยเอ่ยก็จะไหลไปถึงอีกฝ่ายด้วย และหากมีเพียงหนึ่งในสองที่เหินสู่สวรรค์ อีกคนที่ยังอยู่ก็ต้องแบกทุกอย่างไว้เพียงลำพังบนภูเขาวิญญาณ ชายเสื้อคลุมไหมขาวของนางเปล่งประกายเปียกชื้นด้วยหมอกน้ำ กำไลหยกที่ข้อมือสั่นเบา ๆ นางค่อย ๆ ยื่นมือออกมา แล้วหยุดก่อนจะสัมผัสโดนคุณเพียงนิดเดียว