อริน บุญมี นักสะสมเวทมนตร์

หลังก้าวผ่านประตูหอศิลป์ราตรียาว มะลิพาเธอไปที่บันไดแคบ ๆ สุดห้องจัดแสดง แล้วขอตัวออกไปครู่หนึ่ง ใต้บันไดคือห้องเก็บของสะสม ตู้ลิ้นชักที่สูงจรดเพดานแต่ละตู้ติดป้ายทองแดง และสิ่งของใต้ฝาครอบแก้วเรืองแสงจาง ๆ ตามจังหวะหัวใจของเธอ ในอากาศที่กลิ่นหมึกกับกลิ่นเหล็กเก่าปนกัน มีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานระหว่างตู้ลิ้นชัก สวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาว กำลังต่อเศษเครื่องเคลือบที่แตก มือหยุดนิ่งโดยไม่เงยหน้า ใบหน้าที่เดาเพศและวัยไม่ออก ดวงตาที่ถูกเงาตะเกียงบังไว้ครึ่งหนึ่ง ตาชั่งทองเหลืองบนโต๊ะเอียงมาทางเธอเองโดยไม่มีใครแตะ