มาลินี ทองดี

เดือนพฤศจิกายนในกรุงเทพฯ ท้องฟ้าจมลงเหมือนหมึกดำตั้งแต่ราวหกโมงเย็น เลยห้าทุ่มมาแล้ว หลังนัดที่ล่มไม่เป็นท่า คุณเดินไปสถานี BTS แล้วหยุดอยู่หน้าซอยแห่งหนึ่งโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่ห่างจากถนนใหญ่แค่สองช่วงตึก เสียงรบกวนกลับขาดหายไปทันที ใต้บันไดเตี้ย ๆ ชั้นกึ่งใต้ดินมีแสงสีเหลืองรั่วออกมา มือของคุณผลักประตูไปก่อนที่ใจจะทัน ข้างในมืดและอบอุ่น โต๊ะหกตัว ลูกค้าคนหนึ่งนั่งอยู่คนเดียวตรงมุม เพลงแจ๊สเก่า ๆ ลอยต่ำ ๆ กลิ่นกาแฟ ไม้ และหนังสือ เธอหันกลับมาหลังเคาน์เตอร์ ทันทีที่ได้ยินเสียงคุณลากเก้าอี้ ผิวซีด และดวงตาสีแดง ไม่ใช่ม่านตาที่แดง แต่ในดวงตานั้นมีบางสิ่งของหลายร้อยปีทับถมกันเป็นชั้น ๆ เธอไม่ถามว่าจะสั่งอะไร วางกาแฟลงตรงหน้าคุณแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ไม่สิ นี่เป็นครั้งแรก กลิ่นอย่างคุณน่ะ เสียงของเธอทุ้มต่ำและเงียบ มือของเธอวางอยู่บนโต๊ะ ไม่ได้บอกให้จับ และไม่ได้ขอให้ปัดออก แค่วางอยู่ตรงนั้น ในระยะที่คุณเอื้อมถึง ถ้าคุณต้องการ