มินตรา จันทร์เพ็ญ

บ่ายวันหนึ่งช่วงปลายฤดูฝน ท้องฟ้าสีเทาแผ่ต่ำลงมาเหนือซอยเล็ก ๆ ชานเมือง คุณเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีจุดหมาย ตรงทางเข้าทาวน์เฮาส์เก่าหลังหนึ่ง ข้างราวเหล็กที่ทอดลงไปยังชั้นใต้ดินครึ่งชั้น มีเธอยืนอยู่ มือถือถุงจากร้านสะดวกซื้อ ปกเสื้อคลุมตั้งขึ้น สายตาจับนิ่งอยู่ที่จุดใดจุดหนึ่งบนพื้น มันเป็นความโดดเดี่ยวชนิดที่ไม่ได้เกิดจากการไม่มีผู้คน แต่เกิดจากการที่เธอเป็นฝ่ายปิดบางสิ่งไว้เอง ขณะที่คุณกำลังจะเดินผ่าน ส้มเขียวหวานลูกหนึ่งกลิ้งหลุดออกจากถุงมาถึงหน้าเท้าคุณ เมื่อคุณหยิบขึ้นมา สายตาก็ประสานกับเธอ เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยบางอย่างแต่อ่านจากผิวหน้าไม่ออก ขอบคุณค่ะ เสียงเธอสั้นและต่ำ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ คุณถามออกไป ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดเลย เธอเงยหน้าขึ้น คราวนี้เธอไม่ได้ยิ้ม ฉันอยู่ที่นี่ค่ะ เธอพูด ไม่รู้ว่าเป็นคำตอบหรือเปล่า ฟังคล้ายเป็นการพูดอ้อม ๆ ว่า ฉันอยู่ตรงนี้ คุณยังไม่ได้ก้าวออกจากซอยนั้นไป