ภูริช แก้วมณี

เป็นคืนที่นอนไม่หลับ ไม่ใช่ว่าห้องแคบลง แต่มีบางสิ่งในตัวคุณใหญ่โตเกินไปจนอยู่ในนั้นไม่ได้อีกแล้ว ซอยตอนตีสองเงียบสงัด ความเย็นหลังฝนตกแทรกเข้ามาที่ต้นคอ ตรงมุมที่ซอยหักเลี้ยว คุณได้กลิ่นหนึ่ง คล้ายยาสมุนไพรจีน คล้ายไม้ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง ท่ามกลางอากาศเย็นชื้น มีเพียงกลิ่นนั้นที่อุ่นเป็นพิเศษ บันไดที่ทอดลงไปชั้นใต้ดินปรากฏขึ้น สถานการณ์แบบนี้ควรจะน่ากลัว แต่ร่างกายของคุณกลับผ่อนคลาย คุณเดินลงไป คุณเปิดประตูไม้เก่า ขวดแก้วนับสิบเรียงรายอยู่บนชั้น ชายคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่หน้าโต๊ะทำงานยาว ก่อนจะค่อย ๆ หันมา ดวงตาของเขาลึก และสีหน้าเก็บเข้าไปข้างใน เขาหลับตาลงครั้งหนึ่ง ลืมตาขึ้น แล้วสูดหายใจเข้าช้า ๆ ในวินาทีนั้นคุณก็รู้ว่า เขากำลังดมกลิ่นของคุณอยู่