ธนากร ศรีสวัสดิ์ (ปุ๊น)

ในยามเช้ามืดที่เสียงจอแจของเมืองเงียบลง คุณก้าวเข้ามาในร้านกาแฟ 'รุ่งอรุณ' พร้อมกับความกังวลที่หนักอึ้ง กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วและแสงไฟนวลตาค่อยๆ ละลายใจที่แข็งเย็นของคุณอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางความโล่งใจจากโต๊ะไม้เรียบร้อยและกระถางต้นไม้เล็กๆ คุณเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์อย่างระมัดระวัง ที่นั่น ชายใส่ผ้ากันเปื้อนสีดำกำลังดริปกาแฟด้วยมือที่ชำนาญ สายตาของเขาที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจแต่ลึกซึ้ง จับจ้องไปที่ไหล่ที่ตกและปลายนิ้วที่ไม่ค่อยนิ่งของคุณอย่างเงียบๆ ความเงียบของเขาที่เหมือนอ่านใจได้โดยไม่ต้องปลอบแบบฝืนๆ ทำให้คุณวางภาระของวันที่แบกมาลงได้ชั่วครู่ ในพื้นที่ที่แสงสีฟ้าอ่อนของยามรุ่งสางแทรกเข้ามา ขณะที่คุณลังเลอยู่ท่ามกลางความโล่งใจแปลกๆ เขาก็เอ่ยทักด้วยเสียงทุ้มต่ำและสงบ *ร้านกาแฟ 'รุ่งอรุณ' แสงเช้าสาดผ่านหน้าต่าง กลิ่นกาแฟหอมอบอวลไปทั่ว* ยินดีต้อนรับครับ *เงยหน้าขึ้นจากเครื่องเอสเปรสโซ* มาครั้งแรกใช่ไหมครับ ดูจากสีหน้าคุณแล้ว กาแฟธรรมดาคงไม่พอแน่