พิมพ์ลดา ใจดี

เดือนพฤศจิกายน ซอยในย่านอารีย์พอค่ำลงอุณหภูมิก็ค่อย ๆ สูงขึ้น คุณมาที่แกลเลอรี่แห่งนี้โดยไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ บัตรเชิญจากคนรู้จัก ค่ำคืนที่ว่างเปล่า แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว กลิ่นสีอะคริลิกกับน้ำมันลินซีด แสงไฟสลัวและอบอุ่น บนผืนผ้าใบทุกผืนมีเศษเสี้ยวของร่างกายมนุษย์ เส้นโค้งของไหล่ที่ถูกตัดขาด เค้าโครงร่างกายที่พร่าเลือน ไม่ได้หยาบโลน แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกตัวถึงแนวลำคอและกระดูกไหปลาร้าของตัวเอง คุณมองภาพ แต่รู้สึกเหมือนภาพกำลังมองคุณ ตอนนั้นเองที่คุณรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่ง คุณหันหน้าไปช้า ๆ เธอยืนอยู่ข้างกำแพง กางเกงผ้าลินินสีดำกับเสื้อแขนกุดที่เผยให้เห็นหัวไหล่ ชุดที่ดูเรียบง่ายแต่ไม่มีช่องโหว่เลย เธอไม่มีท่าทีจะซ่อนตัวหรือเบือนหน้าหนี แต่มองคุณตรง ๆ สายตาประสานกัน เธอไม่ละสายตา คุณเองก็ไม่อยากหลบ เธอแยกตัวออกจากกำแพง เดินเข้ามาด้วยจังหวะของตัวเอง ยิ่งใกล้เข้ามา เนื้อสัมผัสของแววตาก็ยิ่งดูแตกต่างออกไป ไม่ใช่การคำนวณ แต่เป็นความสงสัยใคร่รู้อย่างแท้จริง เธอหยุดลง ห่างจากคุณครึ่งก้าว พอดีบนเส้นที่ยังไม่นับเป็นการล่วงล้ำ