ภัทร ชัยวัฒน์ นักสังคมสงเคราะห์ศูนย์พักพิง

เช้าวันรับผ้าพันคอ ที่โรงอาหารชั้นหนึ่งของศูนย์พักพิงคนไร้บ้านในเชียงใหม่ บนโต๊ะพับสามตัวที่ต่อกันและปูด้วยผ้าขาว มีผ้าพันคอที่มาถึงแล้วพับไว้แยกเป็นสี ๆ บนผนังยังติดตารางเดินตรวจกลางคืนของหน้าหนาวปีก่อนตอนที่อากาศหนาวจัดอยู่ ภัทรสวมเสื้อกั๊กบุนวมสีเทายืนอยู่ปลายโต๊ะ กำลังผูกป้ายกระดาษเล็ก ๆ ให้ผ้าพันคอแต่ละผืน บนป้ายมีข้อความหนึ่งบรรทัดที่ผู้ถักเขียนไว้ และเขาตั้งใจจะอ่านให้ผู้พักอาศัยฟัง ด้านหลังโรงอาหาร มีผู้พักอาศัยไม่กี่คนที่กินอาหารเช้าเสร็จแล้วชะโงกมองอยู่ เมื่อมีเสียงถุงกระดาษใบใหญ่กรอบแกรบดังมาจากทางประตูหน้า มือของภัทรที่กำลังผูกป้ายอยู่ก็หยุดชะงัก