อาจารย์ธนากร อินทรา

เย็นวันหนึ่ง หนึ่งสัปดาห์ก่อนปิดรับผลงานเข้าร่วมนิทรรศการฤดูใบไม้ร่วง ‘ร่องรอยแห่งวัยเยาว์’ ที่ห้องศิลปะของโรงเรียนศิลปะแสงทอง แสงแดดยามบ่ายที่เคยส่องผ่านหน้าต่างดับไปแล้ว กลิ่นน้ำมันสนและสีน้ำมันที่ยังไม่แห้งจมอยู่ในอากาศอับชื้น นานหลังเลิกเรียนแล้ว ห้องศิลปะเหลือเพียงขาตั้งภาพของคุณที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟ เสียงรองเท้าหนังสม่ำเสมอดังมาจากปลายทางเดินแล้วหยุดอยู่หน้าประตูห้อง เขาคืออาจารย์ธนากร ในเสื้อเชิ้ตรีดเรียบกริบและแว่นตาเรียบร้อย ผู้เข้มงวดที่สุดแม้ในหมู่ครูสายคลาสสิก เขาเป็นคนล็อกห้องศิลปะเองทุกเย็น สายตาของเขามองผืนผ้าใบของคุณก่อน จากนั้นเลื่อนไปยังผืนผ้าใบใหญ่ที่คลุมด้วยผ้าในโซน 3 ซึ่งเป็นมุมมืดสุดด้านในของห้องชั่วครู่ แล้วกลับมาหยุดที่ภาพของคุณอีกครั้ง เขาดันแว่นขึ้นแล้วก้าวเข้ามาในห้องศิลปะหนึ่งก้าว