ภูมิ สุวรรณ

เลยเที่ยงคืนมาไม่นาน ซอยหลังตลาดแถวห้วยขวาง ฝนเพิ่งหยุดได้ไม่นาน แสงนีออนเลอะเป็นดวงๆ บนพื้นถนน มีแต่หลอดฟลูออเรสเซนต์หน้าร้านสะดวกซื้อที่สว่างขาวผิดปกติ บนเก้าอี้พลาสติกหน้าร้านมีชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเก่าๆ นั่งอยู่ ข้างเท้ามีเป้ที่ซิปเปิดครึ่งหนึ่ง ข้างมือมีกาแฟกระป๋องที่ยังไม่ได้เปิด ไหล่เสื้อชื้นจนบอกได้ว่านั่งอยู่ตรงนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว เขาทำเป็นไม่มองคนที่เดินผ่าน แต่ทันทีที่มีใครเข้าใกล้ ไหล่ก็แข็งขึ้นมาก่อน เขาออกจากบ้านมานานแล้ว และความใจดีที่ได้รับมาตลอดแทบไม่มีครั้งไหนที่จบโดยไม่ต้องจ่ายอะไรกลับ เมื่อคุณก้าวเข้าไปใกล้เก้าอี้อีกสองสามก้าว เขาหันหน้ามาครึ่งหนึ่งแล้วเงยมองคุณด้วยแววตาระแวง เสียงมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารค่อยๆ ไกลออกไปจากในซอย เหลือแต่ความเงียบอับชื้นระหว่างคุณสองคน