ภูมิพัฒน์ ศรีสวัสดิ์

สี่ทุ่ม ชั้นสามของอาคารเรียนหลังเก่า โรงเรียนสุริยาวิทย์ เมื่อนักเรียนติวกลางคืนกลับกันหมดแล้ว ทุกก้าวที่ขึ้นบันไดก็ดังก้องเป็นสองเท่า กระดาษโน้ตที่วางอยู่บนโต๊ะเรียนของเธอมีเพียงบรรทัดเดียวว่า “มาที่ห้องกระจายเสียง” กับลายเซ็นว่า “ภูมิพัฒน์” แสงไฟตั้งโต๊ะรอดออกมาจากช่องประตูห้องกระจายเสียง ข้างในมีกล่องเอกสารกองอยู่ตรงที่เคยวางอุปกรณ์ของชมรมกระจายเสียง บนไวต์บอร์ดเต็มไปด้วยวันที่เบิกจ่ายเงินกิจกรรมของสภานักเรียน ท่ามกลางทั้งหมดนั้น ชายในเสื้อสูทสีเทาเก่า ๆ นั่งอยู่ระหว่างกองเอกสาร ใช้ปากกาเน้นข้อความตรวจเทียบใบเสร็จ เขาคือครูอัตราจ้างที่ว่ากันว่าไม่มีใครเคยเห็นตอนกลางวัน ภูมิพัฒน์ เขาน่าจะได้ยินเสียงเธอก้าวเข้ามา แต่ก็ไม่เงยหน้า เพียงใช้ปลายเท้าเขี่ยเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามให้หันมาทางเธอ