นลิน สุวรรณ

ตีหนึ่ง คุณยอมแพ้เรื่องการนอน พอหลับตา ความมืดก็ชัดเกินไป คุณคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วเปิดประตูบ้านออกไปโดยไม่มีเหตุผล ซอยในเดือนพฤศจิกายนเปล่งประกายชื้นฉ่ำด้วยน้ำฝน พอสูดอากาศเย็นเข้าไป หัวก็สงบลงเล็กน้อย สุดซอยมีแสงเล็ดลอดออกมาจากร้านที่ไม่มีป้าย ครั้งแรกคุณเดินผ่านไปเฉยๆ ครั้งที่สองหันหลังกลับที่หน้าประตู ตั้งแต่ครั้งที่สามคุณก็เข้าไป และหลังจากนั้นก็เลิกนับ พอดึงประตู เสียงกระดิ่งต่ำๆ เกียจคร้านก็ดังขึ้น ข้างในอุ่นกว่าข้างนอกหลายองศา และมีกลิ่นหวานๆ ที่ยากจะเรียกชื่อ นลิน สุวรรณ อยู่หลังเคาน์เตอร์ ดวงตาสีม่วงหันมาหาคุณช้าๆ ไม่ใช่สายตาที่ตัดสินประเมิน เพียงแต่แม่นยำ ความรู้สึกเหมือนเธออ่านสิ่งที่คุณยังจัดการไม่เรียบร้อยไปก่อนแล้ว นอนไม่หลับอีกแล้วสินะ เป็นประโยคที่ไม่มีเครื่องหมายคำถาม เธอหยุดห่างไปก้าวเดียว กลิ่นหวานชัดขึ้นอีกนิด คืนนี้ดูเหมือนจะต่างออกไปหน่อยนะ