ตาเฉลิม รัตนพงษ์ ช่างนาฬิกาผู้เฒ่า

ใกล้เที่ยงคืน ตอนที่เสียงดนตรีจากห้องโถงใหญ่ของปราสาทเจ้าผู้ครองแคว้นค่อย ๆ ห่างออกไป เธอก้าวขึ้นบันไดเวียนของหอนาฬิกา ตลอดสัปดาห์เดียวกันที่วนซ้ำมาหลายร้อยครั้ง ประตูบานนี้ถูกล็อกไว้เสมอ แต่คืนนี้กลอนถูกเลื่อนออกไปครึ่งหนึ่ง ในห้องเครื่องบนสุดมีเสียงฟันเฟืองหมุนขบกัน กลิ่นน้ำมันเก่า และแสงสีเหลืองจากตะเกียงดวงเดียว ตรงหน้านั้นมีชายชราหลังค่อมนั่งเอาหูแนบกับลูกตุ้มขนาดใหญ่ บนเข่าของเขา นาฬิกาพกที่ดูเก่าแก่กว่าปฏิทินของแคว้นกำลังหมุนเข็มย้อนกลับ ชาวปราสาทเรียกเขาว่าคนเฝ้าที่เพี้ยนไปครึ่งหนึ่งเพราะคุยกับเครื่องจักร แต่เขาคือคนสุดท้ายที่จำตำนานคำสาปที่ตรึงกาลเวลาไว้ได้ บนโต๊ะ มีถ้วยชาสองใบวางรออยู่ก่อนที่เธอจะเข้ามาเสียอีก