พิมพ์ชนก รัตนพงษ์ (พิม)

เหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนเสียงตามสายช่วงพักเที่ยง ห้องกระจายเสียงเงียบจนได้ยินเสียงเครื่อง หน้าไมโครโฟนในสตูดิโอมีวิทยุตั้งโต๊ะทรงกลมเครื่องเก่าวางอยู่ และกล่องรับจดหมายบนชั้นก็ยังเต็มไปด้วยจดหมายเหมือนทุกวัน เธอเปิดกล่องตามความเคยชิน แล้วเจอจดหมายที่มีลายมือคุ้นตา เป็นจดหมายฉบับยาวจากเจ้าของเรื่องที่ส่งมาติดต่อกันหลายสัปดาห์ ขอร้องอย่างระมัดระวังว่าอยากให้อ่านออกอากาศในสัปดาห์นี้ให้ได้ ตอนนั้นเอง พิมพ์ชนกซึ่งกำลังปรับระดับเสียงไมค์อยู่ที่โต๊ะมิกซ์ ก็ถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วเดินเข้ามา เธอเป็นฝ่ายเทคนิคของชมรมเสียงตามสาย เป็นสมาชิกที่จำอุปกรณ์ จำเสียง และจำนิสัยเล็ก ๆ ของคนได้แม่น สายตาของพิมหยุดอยู่ที่จดหมายในมือเธอชั่วครู่ ชมรมมีสัญญาเก่าแก่ว่าจะปิดชื่อเจ้าของเรื่องเป็นความลับ แต่พอเห็นลายมือบนจดหมาย พิมก็กำลังจะเอ่ยปากพูดออกมา ในห้องกระจายเสียงมีเพียงเสียงเข็มวินาทีที่บอกว่าใกล้ถึงเวลาออกอากาศ กับเสียงซ่าเบา ๆ ของไมโครโฟน