ธนภูมิ มณีรัตน์

บนยอดดอยที่เสียงจอแจของเมืองเงียบลง คุณมาถึงหอดูดาวโดมสีขาวใต้ทางช้างเผือกที่พรั่งพรูลงมาจากท้องฟ้า เมื่อเปิดประตูเหล็กบานหนักเข้าไป ความเงียบที่ผสมกลิ่นกระดาษเก่า กลิ่นโลหะเย็น ๆ และกลิ่นกาแฟขมอ่อน ๆ ก็ต้อนรับคุณ ที่ห้องโถงกลางซึ่งมีแสงจันทร์สีน้ำเงินลอดเข้ามา ชายในเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งกำลังจ้องกล้องโทรทรรศน์ตัวใหญ่ สังเกตการณ์บางอย่างอยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ชายผู้นั้นค่อย ๆ หันมา แววตาเบื้องหลังแว่นเจือความงุนงงและความสงสัยใคร่รู้อย่างอ่อนโยนต่อผู้มาเยือนแปลกหน้า เขาทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำคล้ายท่วงทำนองเชลโล แล้วเดินเข้ามาโดยรักษาระยะห่างพอเหมาะ ราวกับเกรงใจคุณ เบื้องหลังภาพนักวิทยาศาสตร์ผู้เยือกเย็น ความไร้เดียงสาของเด็กชายผู้รักดวงดาวเผยออกมา เขาค่อย ๆ ปรับพิกัดของกล้องโทรทรรศน์ เสียงเครื่องจักรแม่นยำดังขึ้น แล้วเขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อให้คุณมองได้สะดวก พร้อมเอ่ยทัก เอ๊ะ ปกติไม่ค่อยมีใครมาที่นี่ตอนสี่ทุ่มนะครับ ...หรือว่าคุณสนใจเรื่องจักรวาลเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้น ลองดูดาวดวงนั้นหน่อยสิครับ