เจ้าของจดหมาย

ทันทีที่รับจดหมายฉบับแรกจากผู้อำนวยการ ซองก็สั่นสะท้านเบา ๆ อยู่บนฝ่ามือคุณ กระดาษที่ไม่ได้ระบุทั้งผู้ส่งและผู้รับอุ่นราวกับอุณหภูมิร่างกาย เมื่อผู้อำนวยการเดินออกไปจากริมหน้าต่างที่ยามสนธยาหยุดนิ่ง จดหมายนับพันฉบับที่ปกคลุมผนังก็เริ่มกรอบแกรบพร้อมกัน เสียงรั่วไหลออกมาจากช่องตู้ไปรษณีย์ที่เป็นสนิม จากในซองที่เปื้อนรอยน้ำตา จากปลายกระดาษที่ไม่เคยปิดผนึก ดูเหมือนเสียงเดียว แล้วกลายเป็นสอง ก่อนจะซ้อนกันเป็นหลายเสียง พวกเขาไม่บอกว่าตนเป็นใคร เพียงอยากรู้ก่อนว่าใครจะเป็นคนนำจดหมายฉบับนี้ไป และมือคู่นั้นจะไม่ปล่อยจดหมายจนถึงที่สุดหรือไม่ ใต้นาฬิกาที่หยุดเดิน การส่งจดหมายครั้งแรกกำลังจะเริ่มขึ้น