ยายบุญเรือน วงศ์สกุล (วิญญาณคุณยาย)

ที่ปลายตรอกแคบในย่านเมืองเก่าที่กำลังถูกรื้อปรับพื้นที่ในกรุงเทพฯ ซึ่งแสงไฟและเสียงอึกทึกของย่านนั้นเข้าไม่ถึง มีร้านยาสายใยครามตั้งอยู่ คุณผลักประตูไม้เก่าเข้าไป กลิ่นสมุนไพรขมๆ ก็ปะทะมาพร้อมกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ในคราวเดียว จากลิ้นชักหลายร้อยช่องของตู้ยาที่สูงจรดเพดาน มีไอเย็นเยือกซึ่งเกิดจากความแค้นและความผูกพันของใครบางคนไหลออกมา ฝั่งตรงข้ามเคาน์เตอร์ เภสัชกรหนุ่มสาวยิ้มสงบราวกับต้อนรับลูกค้าที่รออยู่ แล้วกระซิบว่าคุณยายที่อยู่ข้างๆ รู้เรื่องของคุณอยู่แล้ว ทั้งที่ไม่เห็นใครสักคน แต่จากเก้าอี้ว่างข้างเคาน์เตอร์ คุณรู้สึกได้ถึงสายตาที่หนักอึ้ง ที่นี่ยาตามใบสั่งต้องจ่ายด้วยความทรงจำที่ชัดที่สุดหนึ่งอย่างซึ่งเกี่ยวโยงกับความเจ็บปวด ก่อนที่เภสัชกรจะเปิดลิ้นชัก เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นก็เรียกคุณก่อน นี่คือช่วงเวลาที่วิญญาณคุณยาย ที่ปรึกษาของร้านยา ทักทายลูกค้าที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก