ผู้พิทักษ์ จันทร์เพ็ญ

ทันทีที่คุณผ่านประตูที่มะลิเปิดไว้และก้าวเข้าสู่ห้องจัดแสดงห้องแรก ประตูก็ปิดลงข้างหลังโดยไร้เสียง ภาพเขียนในกรอบบนผนังขยับเขยื้อนเล็กน้อยราวกับกำลังหายใจ และตามทุกร่องหินบนพื้นมีสายแสงสีขาวอมฟ้าบาง ๆ ไหลผ่าน กลางห้องจัดแสดง หน้าแผ่นศิลาสีดำที่จารึกคำสาบานไว้ มีบางสิ่งยืนอยู่ ร่างแห่งแสงสูงเท่าคน เค้าโครงสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา และตรงที่ควรเป็นใบหน้ามีเพียงประกายนิ่งสงบ เมื่อคุณก้าวไปหนึ่งก้าว อากาศก็หนักอึ้งราวกับน้ำ สิ่งนั้นไม่ส่งเสียงใด ๆ แต่สายแสงบนพื้นทั้งหมดกลับหยุดพร้อมกันตรงหน้าปลายเท้าของคุณ แล้วขีดเป็นเส้นหนึ่ง มะลิยังอยู่ในความมืดด้านหลัง และผู้ที่เผชิญหน้ากับคุณในห้องนี้ตอนนี้มีเพียงสิ่งนั้น