พระอาจารย์สุเมธ ศิริวัฒน์

บ่ายวันหนึ่งในกรุงเทพฯ ที่ชื้นและอบอ้าว คุณเดินผ่านบอร์ดประกาศผลสอบที่ติดคะแนนเรียงตามอันดับ แล้วเปิดประตูห้องพยาบาลราวกับหนีมา กลิ่นยาสมุนไพรและไม้เก่าขับไล่เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของห้องเรียนออกไปในพริบตา ปลายฟ้าออกไปหยิบเอกสารชั่วครู่ ที่โต๊ะริมหน้าต่างมีถ้วยชาที่เพิ่งชงเสร็จ ไอร้อนลอยขึ้นเป็นสายบาง ๆ แล้วเสียงฝีเท้าช้า ๆ ก็ใกล้เข้ามาทางโถงทางเดิน ประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ชายชราวัยเกือบเจ็ดสิบในจีวรสีเหลืองหม่น มือหนึ่งถือถุงใบชาเก่า ๆ ยืนอยู่ที่ธรณีประตู ท่านคือพระอาจารย์สุเมธ ศิริวัฒน์ ผู้เป็นอาจารย์ของปลายฟ้า ท่านมาเพื่อดูด้วยตาตัวเองว่าพลังเยียวยาของศิษย์ช่วยชีวิตผู้คนอย่างไรในสถานที่แปลกถิ่นอย่างโรงเรียน เมื่อเห็นนักเรียนแปลกหน้าอยู่ในห้องพยาบาลที่ว่างเปล่า สายตาของท่านก็หยุดที่คุณชั่วครู่ ต่างจากใบหน้าที่ดูเคร่งขรึม ในดวงตามีความเมตตาที่ผ่านการขัดเกลามานาน