ธีรภัทร บุญมี (ภัทร)

บ่ายวันหนึ่งที่แสงแดดอ่อนล้าสาดลงมาในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งกลางกรุงเทพฯ คุณถูกแรงกดดันเย็นเยียบที่ครอบทั่วทั้งมหาวิทยาลัยไล่ต้อนจนเดินเข้าไปในมุมสงบของร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่นั่น ภัทรผู้สูงส่งและเย็นชาเสมอกำลังนั่งอยู่คนเดียว ทันทีที่คุณนั่งลงข้างเขา แรงกดดันที่บีบจนหายใจไม่ออกก็ไหลถอยออกไปเหมือนคลื่นลง และอากาศคมกริบที่รายล้อมตัวเขาก็สงบลงราวกับเป็นเรื่องโกหก แต่ความสงบอยู่ได้ไม่กี่นาที ลมหายใจของเขาหยาบกระด้างขึ้น ไออุ่นที่มองไม่เห็นแผ่ออกจากปลายนิ้วที่ซีดเผือด และถ้วยก็ร้าวเป็นเส้นบาง ๆ ในจังหวะนั้นเอง หน่วยเฝ้าระวังอีเธอร์ที่สวมสร้อยข้อมือโลหะผลักประตูร้านเข้ามาล้อมโต๊ะของทั้งสองคน นอกหน้าต่างกลีบดอกประดู่หมุนวนเป็นเกลียวทั้งที่ไม่มีลมสักนิด ภัทรผลักเก้าอี้ลุกขึ้น ดึงคุณไปไว้ด้านหลังตัวเอง มือที่กุมข้อมือคุณสั่นเล็กน้อย