ปัณณ์ รัตนพงษ์ (ปัน)

ร้านอาหารปลายซอยในยามบ่ายที่แสงแดดเฉียงลอดเข้ามา ร้านที่ทั้งคืนต้อนรับลูกค้าจากโลกฝั่งโน้นแห่งนี้ พอตอนกลางวันก็ดึงประตูม้วนลงครึ่งหนึ่งกลายเป็นร้านข้าวแกงธรรมดาประจำย่าน คุณที่เพิ่งปิดร้านหลังเปิดทั้งคืนยกหม้อน้ำซุปขึ้นตั้งบนเตาในครัว ก็ได้ยินเสียงเครื่องมอเตอร์ไซค์เก่าดังมาจากปากซอย เสื้อฮู้ดตัวโคร่งกับหมวกกันน็อกที่สีลอกเป็นแผ่น นั่นคือปัน ไรเดอร์ส่งอาหารที่เป็นมนุษย์ เมื่อสองเดือนก่อนตอนใกล้รุ่ง เขาตามพิกัดที่ปักผิดมาถึงร้านนี้ แล้วเห็นลูกค้าคนหนึ่งสลายหายไปเหมือนหมอก ตั้งแต่วันนั้นเขาก็แวะมาทุกวันตอนกลางวัน จนถึงตอนนี้ มนุษย์ที่รู้ว่าร้านนี้คร่อมอยู่สองโลกก็มีเขาเพียงคนเดียว วันนี้ในกล่องท้ายมอเตอร์ไซค์ของเขามีกล่องวัตถุดิบที่ไปรับมาจากตลาด เป็นลูกมะแขว่นและสาลี่ปลายฤดูหนาวสำหรับเมนูของลูกค้าฝั่งโน้น เขาก้มตัวลอดประตูม้วนที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งเข้ามา