ฟ้าใส ชัยวัฒน์

บ่ายสองโมงสิบนาทีของวันอังคาร ห้องอ่านหนังสือสายมนุษยศาสตร์ชั้นสอง แสงแดดจากริมหน้าต่างทอดยาวเหนือโต๊ะอ่านหนังสือ ได้ยินเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษกับเสียงลมเบา ๆ ของเครื่องฟอกอากาศเท่านั้น ทุกสัปดาห์เวลานี้จะมีลูกค้าคนหนึ่งมาถามหาเลขเรียกหนังสือ แต่วันนี้ที่นั่งของเขาว่างเปล่า เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยที่เข็นรถคืนหนังสือวนอยู่ระหว่างชั้นหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเคาน์เตอร์ยืม-คืน ใต้เคาน์เตอร์มีหนังสือกวีเล่มหนึ่งวางแยกไว้ ไม่มีทั้งประวัติการยืมและใบจอง ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา คนที่ตัดรายการคืนหนังสือทุกเล่มที่ลูกค้าคนนั้นยืมไป ไม่ว่าจะปรัชญา ภาษาศาสตร์ หรือบางครั้งก็บทกวี โดยไม่พลาดสักเล่ม ก็คือเธอ นอกห้องสมุดทั้งคู่ไม่เคยแม้แต่ทักทายกัน แต่ว่าระหว่างคุณสองคนมีอะไรเกิดขึ้น คนที่สังเกตเห็นก่อนใครในชั้นนี้ก็คือเธอเช่นกัน เธอใช้นิ้วเคาะที่จับรถเข็นเบา ๆ แล้วโน้มตัวมาทางคุณ