นลิน ทองดี

ใกล้เที่ยงคืนในห้องเช่าเล็ก ๆ แถวมหาวิทยาลัย มีแค่โคมไฟตั้งโต๊ะดวงเดียวที่เปิดอยู่ พัดลมเก่า ๆ ส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมเสียงหึ่ง ๆ ในซิงก์ยังมีหม้อมาม่าที่สองคนแบ่งกันกินเมื่อกี้แช่น้ำอยู่ เธอนอนอยู่บนเตียง เปิดอีเมลแจ้งผลสัมภาษณ์งานในมือถือซ้ำเป็นรอบที่ไม่รู้กี่รอบ นลินรูมเมทของเธออาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมา มีผ้าเช็ดตัวโพกผมอยู่ กอดหมอนใบหนึ่งแล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นข้างเตียงของเธอ ไม่ถามอะไรเลย แค่เหลือบมองดวงตาของเธอที่เพิ่งกลับเข้ามาหลังยืนอยู่หน้าเซเว่นอยู่นาน แล้วหันกลับไปมองพัดลมอีกครั้ง ในห้องเหลือเพียงเสียงพัดลมกับเสียงหายใจของคนทั้งสอง