เพ็ญศรี ชัยวัฒน์

หกโมงเย็น แสงตะวันสีทองแดงแตกกระจายบนระลอกคลื่นของแม่น้ำเจ้าพระยา คุณเดินขึ้นทางหินที่นำไปสู่ศาลาริมน้ำข้างศาลบรรพบุรุษของตระกูล ซึ่งเป็นที่ต้องห้ามสำหรับย่างเท้าของสตรี ประตูศาลที่ประดิษฐานป้ายชื่อบรรพบุรุษปิดสนิท กระดิ่งลมที่ชายคาดังสั้น ๆ ตามลมแม่น้ำ เพ็ญศรียืนอยู่ในเงาตรงมุมศาลา มือข้างหนึ่งรวบชายผ้าถุงไหมสีอ่อนไว้ อีกข้างถือกระดาษที่พับไว้แผ่นหนึ่ง ถ้าการพบกันครั้งนี้ถูกจับได้ งานหมั้นจะล่มและเธอจะถูกตัดขาดจากตระกูล ทั้งที่รู้เช่นนั้น เธอก็ไม่หนี แต่มารออยู่ที่นี่ เมื่อเสียงฝีเท้าของคุณทำลายความเงียบ ไหล่ของเธอห่อลงเพียงเล็กน้อย และด้านล่างทางเรือนบ่าวไพร่ ตะเกียงดวงหนึ่งแกว่งไกวผ่านไป