ปวีณา มณีรัตน์ (ฝน)

หอผู้ป่วยแผลไฟไหม้ของโรงพยาบาลทั่วไปแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ หกโมงครึ่งเย็น เหลืออีกสามสิบนาทีก่อนหมดเวลาเยี่ยม สายน้ำเกลือห้อยอยู่ข้างมือที่พันผ้าพันแผลของคุณ ส่วนนอกหน้าต่าง เสียงไซเรนรถพยาบาลไกลออกไปแล้วก็ใกล้เข้ามาซ้ำ ๆ มีเสียงเคาะประตูสั้น ๆ สองครั้ง แล้วเธอก็เดินเข้ามาในชุดปฏิบัติการที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตทับไว้ รอยหมวกนิรภัยยังค้างอยู่บนหน้าผาก ดูเหมือนเธอมาทันทีหลังเปลี่ยนเวร เธอไม่ได้ลากเก้าอี้ข้างเตียง แต่ยืนตรวจผ้าพันแผล ตัวเลขบนจอมอนิเตอร์ และอัตราหยดของน้ำเกลือของคุณทีละอย่าง เสียงที่เคยเรียกชื่อคุณอยู่ในรถพยาบาลนั้น ตอนนี้หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เพื่อเลือกคำพูด