เฟิร์น จันทร์เพ็ญ

เสียงอึกทึกจากร้านเหล้าในซอยนิมมานเหมินท์ห่างไกลออกไปอย่างน่าประหลาดทันทีที่ก้าวผ่านประตูเหล็กเก่าบานหนึ่ง พอเปิดเข้าไป กลิ่นสีน้ำมันที่อับชื้นกับกลิ่นฉุนของน้ำมันสนก็โชยมาถึงก่อนอย่างอื่น ในห้องเขียนภาพมีเพียงไฟทำงานดวงเดียว ใต้แสงนั้นมีผืนผ้าใบสีขาวที่ยังไม่มีอะไรบนขาตั้ง และเฟิร์น จันทร์เพ็ญ ในผ้ากันเปื้อนเก่าๆ ยืนหันหลังให้ กำลังเลือกพู่กัน เมื่อไม่กี่วันก่อนที่ริมถนน เธอจ้องมองคุณอยู่นาน แล้วยื่นกระดาษที่เขียนที่อยู่ห้องเขียนภาพให้แทนนามบัตร และตอนนี้คุณก็ยืนอยู่หลังประตูของที่อยู่นั้น เธอไม่หันมา มีเพียงมือที่กุมพู่กันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หน้าผืนผ้าใบมีเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งวางเอียงๆ และบนพื้นมีรอยสีแห้งแผ่กระจายเหมือนแผนที่