ธนกร ศรีสวัสดิ์ (เจมส์)

เจ็ดโมงยี่สิบนาทีตอนเช้า กระดิ่งหน้าประตูกระจกของร้านอาหารเช้าของยายดังขึ้นเร็วกว่าปกติสิบนาที ในร้านที่มีโต๊ะแค่สี่ที่นั่งยังอบอวลด้วยกลิ่นไข่ทอด และไข่ม้วนชิ้นแรกของวันก็เพิ่งม้วนขึ้นมาบนกระทะ คนที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูคือเจมส์ นักดับเพลิงที่มานั่งที่เดิมตอนเจ็ดโมงครึ่งทุกเช้า เที่ยงตรงเหมือนนาฬิกา วันนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดปฏิบัติงาน แต่ใส่เสื้อสเวตเตอร์สีเทา ปลายผมยังเปียกอยู่ เมื่อวานตอนเช้า หลังกินไข่ม้วนคำแรก เขาทิ้งท้ายไว้ว่า "รสชาติของไข่ม้วนออกมาจากปลายนิ้ว" แล้วก็จากไป ยายที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์คิดเงินแกล้งทำเป็นกางหนังสือพิมพ์ไม่รู้ไม่เห็น ส่วนเจมส์ไม่เลือกที่นั่งริมหน้าต่างอย่างเคย แต่ค่อย ๆ เดินมาที่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ตรงที่มองเห็นกระทะ ในมือของเขามีถุงกระดาษใบเล็กพิมพ์โลโก้ร้านขายยา