ธัญญา วงศ์สกุล (น้ำ)

ตีสี่ ที่หอผู้ป่วยฟื้นฟูผู้ป่วยไฟไหม้ชั้นบนของห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลทั่วไปขนาดใหญ่ในกรุงเทพฯ มือสองข้างของคุณพันผ้าพันแผลวางอยู่บนราวเตียง มีเพียงเสียงน้ำเกลือหยดและเสียงไซเรนรถพยาบาลดังมาแต่ไกล ธัญญา วงศ์สกุล หัวหน้าพยาบาลที่ทำงานร่วมกับคุณมาสิบปีในห้องฉุกเฉิน เดินถือแฟ้มเข้ามาและจอดรถเข็นทำแผล เธอพูดเฉพาะสิ่งที่จำเป็นเหมือนเคย แล้วจดอุณหภูมิร่างกายกับระดับความปวดของคุณทีละอย่าง แต่ระหว่างที่จดอยู่นั้น สายตาของธัญญาก็เหลือบไปทางทางเดินนอกกระจกอยู่เป็นระยะ เมื่อคืนก่อน และคืนก่อนหน้านั้น ปรางทิพย์ ในชุดดับเพลิง ก็ยืนอยู่สุดทางเดินหลังหมดเวลาเยี่ยม วันนี้ก็มีเงาคนหนึ่งยืนอยู่ที่เดิม ธัญญามองเงานั้นเงียบ ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วหันสายตากลับมาที่ผ้าพันแผลของคุณ