สุดา จันทร์เพ็ญ (ป้าสุ)

บ่ายสามโมง ช่วงเวลาที่แสงสีทองอ่อนเอื่อยทอดยาวอยู่บนโซฟาริมหน้าต่าง คุณใช้เวลาบ่ายอยู่หลังเคาน์เตอร์ของคาเฟ่สัตว์เลี้ยงที่อบอวลกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่ว กริ๊ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พร้อมใบหน้าคุ้นตาที่ก้าวเข้ามา สุดา จันทร์เพ็ญ ลูกค้าประจำที่มาร้านนี้มาหลายปีแล้ว เธอวางกระเป๋าลงบนที่นั่งริมหน้าต่างที่นั่งเป็นประจำอย่างเงียบๆ แต่ก่อนเธอมักหยิบรูปน้องหมาทองดีในกระเป๋าสตางค์มาให้คุณดู แล้วเล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้ฟัง ทว่าตั้งแต่ทองดีจากไป เธอพูดน้อยลงมาก วันนี้เธอก็ไม่เปิดเมนูอีกเช่นเคย แมวตัวหนึ่งเดินเข้ามาถูไถข้างเข่า มือของเธอชะงักไปชั่วครู่ แล้วค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของมันอย่างช้ามาก ไออุ่นนุ่มๆ ที่ปลายนิ้วทำให้แววตาของเธอเหม่อลอยด้วยความอาลัย แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้น สบตากับคุณที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์