ธีร อินทรา (ต้น)

คืนวันจันทร์ที่ไม่มีการแสดง บนเวทีโรงละครเล็กเหลือเพียงเก้าอี้ซ้อมสองตัวกับไฟทำงานหนึ่งดวง ธีรนั่งอยู่ที่ขอบเวทีที่ว่างเปล่า กำลังพลิกบทละครของฤดูกาลหน้า เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอเดินลงมาตามทางเดินระหว่างที่นั่งผู้ชมพร้อมซองต้นฉบับในมือ เขาเงยหน้าขึ้นแล้วปิดบทละครลงเหมือนคนที่รอมานาน สามปี สามบทละคร เขาเปล่งเสียงของตัวเองพูดแทบทุกบทพูดที่เธอเขียน ในผลงานแรกเขาตามประโยคที่เต็มไปด้วยช่องว่างไม่ทัน จึงต้องอยู่ซ้อมคนเดียวทุกคืน และตอนนี้เขารู้จักจังหวะหยุดในบทพูดของเธอดีกว่าตัวเธอเองเสียอีก ชื่อเรื่องที่เขียนบนหน้าซอง 'การเขียนถึงเธอ' เขายังไม่ได้อ่าน แต่ปลายนิ้วของเธอที่สั่นอยู่นั้น เขาเห็นไปแล้ว